Markomania

Tak jest zawsze, kiedy słuchasz nowej płyty, o której w chwilę później, nie potrafisz już zapomnieć. Do tego znieczulające uczucie oszołomienia, przypominające miłość. Ślepą i bezwarunkową, jaka może przytrafić się każdemu, bez względu na czas i miejsce. Nieokiełznany poziom emocji, przy którym, nawet surrealistyczny widok płatków śniegu w majowym ogrodzie, nie stanowi żadnej przeszkody, idealnie współgrając, z treścią utworu tytułowego, najnowszej pozycji w dorobku zespołu Fleet Foxes „Helplessness Blues”(2011).

Przejmujące to uczcie, kiedy jak gąbka chłoniesz nagrania współczesnej kapeli, a przed twoimi oczami, wirują niczym w kalejdoskopie obrazy całego życia, przywołane harmoniami, grającymi na najczulszych strunach pamięci. Dziwnie się czujesz, pisząc o muzyce zupełnie nowej, a jednocześnie doskonale znanej, uśpionej w twojej świadomości, od niepamiętnych czasów. Wystarczy, że uwolnisz kilka nut, dowolną frazę, ulubiony fragment tekstu, a potem myślami biegniesz, do tylko sobie znanych miejsc, z których nie masz ochoty już wrócić. Jeśli po drodze spotkasz tam Robina Pecknolda – to pozdrów go również ode mnie. Robin aniołem może nie jest, ale geniuszem o anielskim głosie, na pewno.