Markomania

Zrobiło się małe zamieszanie, wokół teksańskiej grupy Shearwater, która opuściwszy wytwórnię Matador, zameldowała się właśnie w Sub Pop Records. Jak by nie było zespół zacny, doświadczony, zahartowany wieloletnią obecnością na rynku muzycznym. Być może trochę niedoceniony, ale ciągle dysponujący, nie do końca wykorzystanym potencjałem. Nowy album "Animal Joy"(2012), wydaje się być udanym odwrotem, od progresywnej teatralności płyty "The Golden Archipelago"(2010), a pod szyldem kultowej wytwórni, również ostrożną i dobrze przygotowaną próbą nowego otwarcia, bez uciekania się do rewolucyjnych zmian, w obrębie własnego brzmienia.

Jak sądzę różnorodność, z naciskiem, na bardziej wyrazisty - rockowy pazur, z elementami folku, chwytliwego popu i niewielką domieszką progowych komponentów, będzie właściwym określeniem, dla charakteru całej płyty. Trzeba uczciwie dodać, płyty zadziwiająco spójnej, efektownie zrealizowanej i doskonale rozpisanej dramaturgicznie; gdzie tuż obok siebie, sąsiadują wyraźnie popowe kompozycje: "You As You Were" i "Beliving Makes It Easy", prawie neo-punkowy "Immaculate", oraz utwór centralny "Insolence", którego warstwę aranżacyjno-wokalną, Shearwater zbudował, z elementów lirycznej wrażliwości końca lat 80', jednoznacznie powielając patenty Marka Hollisa, z magicznej płyty "Spirit Of Eden"(1989), używając do tego, tych samych środków wyrazu - unikalnych dźwięków gitary, fortepianu i ciszy, traktowanej jak osobny instrument, z tą jednak różnicą, że nagranie Teksańczyków,  zostało naszkicowane znacznie grubszą kreską. Przez moment pomyślałem, że trochę za dużo tego Talk Talk, w muzyce grupy. Z drugiej jednak strony, zdążyłem już przywyknąć do sytuacji, w której ślady retromanii obecne są, niemalże w każdym współczesnym utworze.

Album jest więcej niż poprawny, co daje podstawę do stwierdzenia, że zespół Shearwater lekcje odrobił. Stawiam więc czwórkę. Dodam jeszcze plusa, za warsztat i ponadprzeciętny kunszt, wszystkich kompozycji.